Od Willa do Alice

Spojrzałem jej w oczy, były brązowe, bardzo piękne.
- Okej, rozumiem o co chodzi. - Nie chcesz powiedzieć, nie szkodzi. - wzruszyłem lekko ramionami. - Może kiedyś. - dodałem a ona lekko przytaknęła.
- Wybacz, mam swoje powody.
- W porządku. W takim razie dobranoc.
- Tak, do zobaczenia. - uśmiechnęła sie lekko
Odwzajemniłem gest, kiedy drziewczyna zniknęła za drzwiami ruszyłem w swoją stronę, dalej trzymając chusteczkę przy nosie, który mnie cholernie bolał.

Alice?

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od Willa do Alice

Obraz
Ranek wyglądał tak, jak każde. Wstałem przed 8, wygrzebałem się z łóżka i poszedłem od razu do łazienki. Wziąłem prysznic, umyłem zęby i ubrałem się.   Ogarnąłem włosy z porannego nieładu i poszedłem do kuchni, zjadłem płatki i zabrałem Quebo na spacer. Siedziałem jeszcze w domu pół godziny, gdy wróciliśmy. Podczas tego trochę posprzątałem, w końcu trzeba było zbierać się jednak do pracy. Założyłem kurtkę i buty, po czym wyszedłem zamykając dom. Pojechałem prosto do prosektorium, musiałem dowiedzieć się, co było tak naprawdę przyczyną śmierci kobiety, którą znaleźli w rzece wczoraj. Okazało się że miała zmiażdżoną czaszkę, ktoś musiał przywalić jej czymś metalowym w głowę i wrzucił do wody. Co gorsza mordercy nadal nie znaleziono, nawet nie ma podejrzanych. Stałem już na zewnątrz, było chłodno. Zima zbliża się wielkimi krokami, niedługo zapewne zacznie padać śnieg. Stałem przed budynkiem na schodach, siedząc na jednym z nich. Patrzałem w swoje dłonie, nawet nie zauważ...
Czytaj więcej

Od Alice do Willa

Sirdziałam w lesie, do 15 szukając czegokolwiek. Jedyne co miałam po powrocie do domu to przeziębienie. *** Spojrzałam na Quebo. Był załamany jeszcze bardziej niż ja. Schudł znacznie od ostatniego razu, gdy go widziałam. - Oczywiście, że się nim zajmę. -wzięłam od chłopaka smycz. - Dzięki. -wydusił z siebie- Jak będziemy coś wiedzieć to od razu na pewno dam Ci znać. -uśmiechnął się smutno, po czym pogłaskał owczarka i odszedł. Spojrzałam na Quebo i podrapalam go za uchem. Pies oparł pysk o moje udo i przymknął oczy. - Nie martw się, znajdziemy go. -wyszeptałam i weszlismy do środka. *** - Co to za kundel? -spytał z obrzydzeniem ojciec, patrząc na Quebo. - Kundel? Gdzie? -zaczęłam się rozglądać po mieszkaniu. - Ten pies. Co tu robi? - Quebo, mój towarzysz, pomaga w odnalezieniu Willa. Będzie u mnie w pokoku przez jakiś czas. - Mam nadzieje, że nie na długo tu zostanie. Te kudłate szczury to już za dużo. Wzdycham i idę do pokoju. Koty bardzo przyjaźnie przywitały psa. I choć...
Czytaj więcej