Od Willa do Alice

Tym razem usiadłem na brzegu kanapy obok Ali, tak, że Rose nie mogła jeszcze wcisnąć się między nas. Szczerze liczyłem że spędzę ten wieczór tylko z nią... ale co zrobisz, lepsze to niż nic, prawda? Wziąłem łyk soku i odstawiłem kubek na stolik. W pomieszczeniu było całkiem jasno dzięki światłu telewizora. Okna było zasłonięte więc nie wpadły tu światła latarni na zewnątrz. Oparłem się o poduszki spojrzałem na Ali, zmarszczyłem jednak lekko brwi widząc łzy w jej oczach, miała też mocno zaciśnięte usta. Położyłem dłoń na jej policzku i zmusiłem, aby spojrzała na mnie - nie myliłem się. Wydawać się mogło, że zaraz wybuchnie płaczem. Widząc ją w takim stanie mi też chciało się płakać... na pewno znacznie bardziej wolę jej uśmiech. Jest cudny. Ona cała jest cudna. Czemu tylko płacze? Może to przez Rose? Co prawda nie słyszałem całej rozmowy i to najpewniej przez nią jest teraz w takim stanie. Jednym ruchem, delikatnie wciągnąłem ją sobie na kolana. Była lekko zdziwiona, ale nic nie mówiła.
- Jesteś piękna. - szepnąłem jej do uszka głaszcząc opuszkami palców po plecach.

Ali? <3

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od Willa do Alice

Obraz
Ranek wyglądał tak, jak każde. Wstałem przed 8, wygrzebałem się z łóżka i poszedłem od razu do łazienki. Wziąłem prysznic, umyłem zęby i ubrałem się.   Ogarnąłem włosy z porannego nieładu i poszedłem do kuchni, zjadłem płatki i zabrałem Quebo na spacer. Siedziałem jeszcze w domu pół godziny, gdy wróciliśmy. Podczas tego trochę posprzątałem, w końcu trzeba było zbierać się jednak do pracy. Założyłem kurtkę i buty, po czym wyszedłem zamykając dom. Pojechałem prosto do prosektorium, musiałem dowiedzieć się, co było tak naprawdę przyczyną śmierci kobiety, którą znaleźli w rzece wczoraj. Okazało się że miała zmiażdżoną czaszkę, ktoś musiał przywalić jej czymś metalowym w głowę i wrzucił do wody. Co gorsza mordercy nadal nie znaleziono, nawet nie ma podejrzanych. Stałem już na zewnątrz, było chłodno. Zima zbliża się wielkimi krokami, niedługo zapewne zacznie padać śnieg. Stałem przed budynkiem na schodach, siedząc na jednym z nich. Patrzałem w swoje dłonie, nawet nie zauważ...
Czytaj więcej

Od Willa do Alice

Spojrzałem jej w oczy, były brązowe, bardzo piękne. - Okej, rozumiem o co chodzi. - Nie chcesz powiedzieć, nie szkodzi. - wzruszyłem lekko ramionami. - Może kiedyś. - dodałem a ona lekko przytaknęła. - Wybacz, mam swoje powody. - W porządku. W takim razie dobranoc. - Tak, do zobaczenia. - uśmiechnęła sie lekko Odwzajemniłem gest, kiedy drziewczyna zniknęła za drzwiami ruszyłem w swoją stronę, dalej trzymając chusteczkę przy nosie, który mnie cholernie bolał. Alice?
Czytaj więcej

Od Alice do Willa

Sirdziałam w lesie, do 15 szukając czegokolwiek. Jedyne co miałam po powrocie do domu to przeziębienie. *** Spojrzałam na Quebo. Był załamany jeszcze bardziej niż ja. Schudł znacznie od ostatniego razu, gdy go widziałam. - Oczywiście, że się nim zajmę. -wzięłam od chłopaka smycz. - Dzięki. -wydusił z siebie- Jak będziemy coś wiedzieć to od razu na pewno dam Ci znać. -uśmiechnął się smutno, po czym pogłaskał owczarka i odszedł. Spojrzałam na Quebo i podrapalam go za uchem. Pies oparł pysk o moje udo i przymknął oczy. - Nie martw się, znajdziemy go. -wyszeptałam i weszlismy do środka. *** - Co to za kundel? -spytał z obrzydzeniem ojciec, patrząc na Quebo. - Kundel? Gdzie? -zaczęłam się rozglądać po mieszkaniu. - Ten pies. Co tu robi? - Quebo, mój towarzysz, pomaga w odnalezieniu Willa. Będzie u mnie w pokoku przez jakiś czas. - Mam nadzieje, że nie na długo tu zostanie. Te kudłate szczury to już za dużo. Wzdycham i idę do pokoju. Koty bardzo przyjaźnie przywitały psa. I choć...
Czytaj więcej